Ενώ παρακολουθούσε το μάθημα της Anna Breytenbach το 2015, στην Ελβετία, κάποιος την ρώτησε αν ένα ζώο μπορεί να «καταλαμβάνει» το σώμα ενός άλλου ζώου για διαφορετικούς λόγους. Αμέσως, απάντησε ναι, και ότι ονομαζόταν Χίμαιρα (από την αρχαία ελληνική).
Η Χίμαιρα αναφέρεται σε κάτι που αποτελείται από ανόμοια, αταίριαστα μέρη. Ο όρος προέρχεται από την ελληνική μυθολογία (Χίμαιρα), περιγράφοντας ένα τέρας που έβγαζε φωτιά – συνήθως με κεφάλι λιονταριού, σώμα κατσίκας και ουρά φιδιού.
Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχαν πολλά «πλάσματα». Σύμφωνα με το βιβλίο: «Προλεγόμενα στη μελέτη της Ελληνικής Θρησκείας»(1) της Jane Ellen Harrison, υπήρχαν πολλές τελετουργίες κατά τη διάρκεια των Εορτών στην αρχαία Ελλάδα: Ανθεστήρια, Λουπερκάλια, Θαργήλια, Καλλυντήρια, Πλυντήρια, Νεφαλία, Χαρίλα, Βουφωνία, Βεστάλια, Θεσμοφόρια, Αρρηφόρια, Σκιροφόρια, Στενία, Άλωα, τα Ελευσίνια Μυστήρια, Κερνοφόρια. Αυτά συνέβαιναν ανάλογα με την εποχή του χρόνου, με βάση την άφιξη της άνοιξης, τη φύτευση, τη συγκομιδή, τον χειμώνα, κ.λπ. Σε όλες αυτές τις τελετουργίες, υπήρχαν προσφορές ή θυσίες σε δαίμονες ή άλλα πλάσματα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δαίμονες δεν ισοδυναμούν με τον χριστιανικό Σατανά/δαίμονα ή την υπέρτατη κακία. Οι έννοιες της εποχής βασίζονταν στον Ερμητισμό, όπου υπάρχει η αρχή της Πολικότητας – όλα είναι δυαδικά (καλό και κακό).
Στο πέμπτο κεφάλαιο και καθόλη την διάρκεια του βιβλίου της, η συγγραφέας αναφέρει τη «δαιμονολογία των φαντασμάτων, των ξωτικών (πνευμάτων) και των μπογκιών» (αρχαία αγγλικά από όπου προήλθε η λέξη Bogey-man) με μια εκτενή λίστα όντων που οι Έλληνες της εποχής πίστευαν ότι υπήρχαν: οι Κερ/Κήρες που είχαν διαφορετικούς ρόλους: ως κακό Ξωτικό, ως Φάντασμα, ως Βάκιλλος (εξ ου και η επιστημονική ονομασία του Βάκιλλου), ως γήρας και θάνατος, ως Άρπυια και δαίμονες του ανέμου, ως Μοίρα, ως Γοργώνα, ως Σειρήνα, ως Σφίγγα, ως Ερινύς, κ.λπ. Οι ίδιες οι Ερινύες είναι μια άλλη κατηγορία πλασμάτων: οι Ερινύες ως Ποινά, ως Φίδι, κ.λπ. Οι Σεμνές Θεές, οι Ευμενίδες, οι Σάτυροι, οι Κένταυροι, κ.λπ. Όλα αυτά τα πλάσματα παρουσιάζουν ένα μείγμα ανθρώπων και ζώων, αποδεικνύοντας ότι εξέταζαν την πιθανότητα μιας μικτής «ψυχής», αν και δεν το εξηγούσαν έτσι εκείνη την εποχή.
Σύμφωνα με τη Wikipedia(2), «η Χίμαιρα· Αρχαία Ελληνικά: Χίμαιρα, κυριολεκτικά «κατσίκα» – ήταν ένα τερατώδες υβριδικό πλάσμα στην ελληνική μυθολογία που έβγαζε φωτιά, που λέγεται ότι προέρχεται από τη Λυκία της Μικράς Ασίας και αποτελείται από διαφορετικά μέρη ζώων. Συνήθως, απεικονίζεται ως λιοντάρι με κεφάλι κατσίκας που προεξέχει από την πλάτη του και ουρά που καταλήγει σε κεφάλι φιδιού. Ορισμένες αναπαραστάσεις περιλαμβάνουν επίσης φτερά δράκου. Ήταν απόγονος του Τυφώνα και της Έχιδνας και αδελφός τεράτων όπως ο Κέρβερος και η Λερναία Ύδρα.
Ο όρος «χίμαιρα» έχει καταλήξει να περιγράφει οποιοδήποτε μυθικό ή φανταστικό πλάσμα με μέρη από διάφορα ζώα.
«Ο Όμηρος περιέγραψε τη Χίμαιρα στην Ιλιάδα, λέγοντας ότι «ήταν θεϊκής καταγωγής και όχι ανθρώπινη, στο μπροστινό μέρος ήταν λιοντάρι, στο πίσω μέρος φίδι και στη μέση μια κατσίκα, που έβγαζε με τρομερό τρόπο τη δύναμη της φλεγόμενης φωτιάς». Ο Ησίοδος και ο Απολλόδωρος έδωσαν παρόμοιες περιγραφές: ένα τρίκεφλο πλάσμα με ένα λιοντάρι μπροστά, μια κατσίκα που έβγαζε φωτιά στη μέση και ένα φίδι στο πίσω μέρος».
Είναι ενδιαφέρον να βλέπουμε πώς ο Όμηρος κατηγοριοποιεί τη Χίμαιρα, θεϊκής καταγωγής, κάτι που μας φέρνει πίσω στο μάθημά μου το 2015, όταν η Anna Breytenbach μας είπε ότι ορισμένα ζώα μπορούν να πάρουν το σώμα άλλων για κάποιο λόγο.
Από πού πηγάζει η απόφαση της επιστροφής σε ένα άλλο σώμα; Δεν πρόκειται για περίπτωση κατοχής, που τόσο επαινείται από την εκκλησία, αλλά για μια θεϊκή δυνατότητα να είναι κανείς παρών σε μια νέα ζωή, όχι για να παρατείνει τη ζωή του αλλά για να εκπληρώσει μια αποστολή που δεν έχει ολοκληρωθεί. Σε πολλές περιπτώσεις που παρατηρούνται σε πελάτες, ισχύει το εξής: ο άνθρωπος, υποφέροντας αφόρητα από την απώλεια του αγαπημένου του ζώου, ανταμείβεται, και πάλι, με την παρουσία του που βασίζεται κυρίως σε μια σχέση αγάπης. Αλλά τι συμβαίνει με το ζώο που «δανείζει το σώμα του στο πνεύμα του πεθαμένου»; Με απλά λόγια, τα ζώα δέχονται τη θεϊκή παρέμβαση, τα φαντάσματα, τον θάνατο, και δανείζουν το σώμα τους για έναν ανώτερο λόγο. Με άλλα λόγια, ό,τι μπορούν να κάνουν για να βοηθήσουν τον άνθρωπο να αναπτύξει υψηλότερη συνείδηση, στον χρόνο του στην υλική μήτρα και να είναι σε θέση να μάθει και να είναι συμπονετικός, δίνοντας ό,τι λαμβάνει, στον πληθυσμό των όντων του Σύμπαντος.
Το 2026, αντιμετώπισα δύο περιπτώσεις Χίμαιρας, η μία στο πρόγραμμα μέντορινγκ, όπου και τα δύο νεκρά σκυλιά μιας μαθήτριας ήρθαν στο νέο κουτάβι που υιοθέτησε. Ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον, καθώς, όποια συζήτηση κι αν είχε ένας νέος μαθητής με το κουτάβι, έβλεπε παλιές εικόνες από σκηνές που ζούσαν και τα δύο σκυλιά να κατοικούν στο κουτάβι.
Όπως συμβαίνει με κάθε φαινόμενο, η Χίμαιρα δεν είναι possession/κατοχή πνεύματος , επομένως, το αρχικό ζώο εξακολουθεί να υπάρχει και να ζει ευτυχισμένα. Αν πάρουμε διαφορετικές θεωρίες για διαφορετικά σώματα (από τον Δάσκαλο, τον αρχαίο Αποκρυφισμό, της Dion Fortune, κ.λπ…), αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό ως απλώς διαφορετικά σώματα που κατοικούν σε ένα υλικό σώμα, με την αποδοχή ότι το ζώο έχει το υλικό σώμα. Σε καμία από τις περιπτώσεις, το εμπλεκόμενο ζώο δεν υποφέρει.
Σε μια δεύτερη περίπτωση, την πιο συνηθισμένη, ένα από τα δύο σκυλιά ενός πελάτη πέθανε και αμέσως το άλλο σκυλί άρχισε να παρουσιάζει συμπεριφορά που είχε και το προηγούμενο σκυλί (τι του άρεσε να τρώει, πώς περπατούσε, γάβγιζε, κ.λπ.). Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο και βασίζεται στη φιλία που έχουν τα ζώα στη ζωή και τον θάνατο (μετά θάνατον), κάτι που εξηγείται επίσης από την Κβαντική διεμπλοκής και την «at-onement» όπως εξηγούνται από τον Δάσκαλο (κ. Αττέσλης – αν και ποτέ δεν αποδέχτηκε τη ζωική συνείδηση).
Και στις δύο περιπτώσεις, ο κηδεμόνας του ζώου έχει τη δυνατότητα να ανακάμψει ταχύτερα από την απώλεια του ζώου που πέθανε, το ζώο που πέθανε μπορεί να συνεχίσει το έργο του με τον εν λόγω άνθρωπο και ακόμη και να καθοδηγήσει το ζώο που τροφοδοτεί το σώμα, προστατεύοντας το κουτάβι και λειτουργώντας ως «μέντορας». Πρόκειται για μια θεϊκή κατάσταση «win win».
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν ακόμη να αποδεχτούν τον θάνατο ως πέρασμα, υποχρεώνει τον θεϊκό νόμο να βρει μηχανισμούς για να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι την απώλεια. Πιστεύω ότι με την αναβάθμιση της ανθρώπινης συνείδησης, αν ποτέ συμβεί, αυτό το φαινόμενο θα σταματήσει ή θα υπάρξει μια πλήρης ενοποίηση με όλα τα όντα, όπως προέβλεψε ο Δάσκαλος (3). Και πάλι, το μέλλον μας εξαρτάται από τη δική μας συμπεριφορά και σκέψη.
Η εξερεύνηση μας με τον εαυτό μας είναι ατελείωτη και πρέπει να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι, κάθε μέρα και να βοηθάμε τα ζώα μας να μας καθοδηγούν στη βελτίωσή μας. Αυτό σημαίνει ότι το ζώο μου με περιμένει, αυτή τη στιγμή.
Βιβλιογραφία:
1 -“Prolegomena to the study of Greek Religion” Jane Ellen Harrison
2 –https://en.wikipedia.org/wiki/Chimera_(mythology)
3-“Fire in the heart” Kyriakos Markides
